ვახტანგ VI

ვახტანგ VI არის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურა მთელს ქართულ კულტურულ ისტორიაში. მეფობდა ქართლში 1703–1714 წლებში (რეგენტად უფრო ადრეც), შემდეგ კვლავ 1719–1724 წლებში. ცნობილია, უპირველეს ყოვლისა, როგორც კანონმდებელი — მან შეადგინა ცნობილი სამართლის კრებული („ვახტანგისეული სამართალი“), რომელიც საუკუნეების განმავლობაში საფუძვლად დაედო ქართულ სამართალშემოქმედებას. მისი ინიციატივით 1709 წელს საქართველოში დაარსდა პირველი სტამბა, დაიბეჭდა პირველი ქართული წიგნები. მან ასევე მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა „ქართლის ცხოვრების“ (ქართული საისტორიო კრებულის) რედაქტირება-შედგენაში. ვახტანგის მეფობის ბოლო წლები დაემთხვა ოსმალეთისა და ავღანელთა შემოსევების კატასტროფულ ტალღას (მათ შორის თბილისის დაპყრობას ოსმალების მიერ 1723 წელს). 1724 წელს ვახტანგ VI იძულებული გახდა ემიგრაციაში წასულიყო რუსეთში, დიდი ამალით, სადაც გარდაიცვალა ასტრახანში 1737 წელს. მისი ემიგრაცია ერთ-ერთი პირველი მნიშვნელოვანი ნაბიჯი იყო რუსეთ-საქართველოს შემდგომი ურთიერთობების ისტორიაში.