კონსტანტინე II

კონსტანტინე II იყო ქართლის, როგორც ცალკე ჩამოყალიბებული სამეფოს, პირველი მეფე (1466–1478), ალექსანდრე I დიდის შთამომავალთა ქართლის შტოდან. მისი მეფობა დაემთხვა იმ ტრაგიკულ პერიოდს, როცა ერთიანი საქართველო საბოლოოდ დაიშალა ქართლის, კახეთისა და იმერეთის ცალკეულ სამეფოებად. კონსტანტინე ცდილობდა შეენარჩუნებინა გავლენა დანარჩენ ქართულ სამთავროებზეც და ფორმალურად აგრძელებდა „მეფეთ-მეფის“ ტიტულის ტარებას, თუმცა რეალურად მისი ძალაუფლება მხოლოდ ქართლის საზღვრებში ვრცელდებოდა. მისი მეფობის პერიოდი ემთხვევა ოსმალეთისა და სპარსეთის მზარდი გავლენის დასაწყისს რეგიონში, რამაც განსაზღვრა ქართული სამეფოების შემდგომი ბედი საუკუნეების განმავლობაში.